Czy powinien zamieścić motto w mojej aplikacji? Czytałem, że poprzez motto lub cytat można wzmocnić przekaz własnej osobowości?
Wszelkiego rodzaju motta, cytaty lub złote myśli nie są elementem niemieckiego życiorysu. Ale w istocie uchodzą za czynniki wzmacniające informacje o osobowości i charakterze kandydata.
Życiowe motto można za to umieścić w Niemczech na tzw. Deckblatt, czyli stronie tytułowej, która umieszczana jest za listem motywacyjnym a przed życiorysem i wszelkimi załącznikami.
Na stronie tytułowej zamieszczane są następujące informacje:
* Tytuł, np.: „Bewerbung als ...“, „Bewerbungsunterlagen“,
* Dane dotyczące pracodawcy, np. nazwa przedsiębiorstwa i stanowisko, o które kandydat się ubiega,
* Fotografię (po pierwsze jeśli fotografia zostanie zamieszczona na tej stronie, nie powiela jej się w życiorysie. Po drugie fotografię można na tej stronie zamieścić w większym rozmiarze, nawet 60 mm x 90 mm pośrodku tuż pod tytułem),
* Imię i nazwisko,
* Adres,
* Możliwości nawiązania kontaktu,
* Wykaz załaczników.
Strona tytułowa uchodzi za miejsce, gdzie można wykazać się kreatywnością. Elementy graficzne i cytat są tu mile widziane.
Co do samego cytatu, to lepiej wybrać dewizę, która faktycznie odgrywa rolę w życiu kandydata, zamiast frazesów, które ładnie brzmią. Należy bowiem być przygotowanym na pytanie rekrutacyjne nawiązujące do zamieszczonego cytatu. Rekruter, któremu motto przypadnie do gustu, chętnie usłyszy jak motto przekłada sie na decyzje zawodowe czy jak wykorzystywane jest w codziennej pracy kandydata. Więc nie powinniśmy się dać zaskoczyć, lecz wręcz przeciwnie umieć podać przekonujące i ciekawe argumenty.
wtorek, 28 lutego 2012
wtorek, 7 lutego 2012
Powody odejścia z pracy w niemieckim życiorysie
Zostałem dwukrotnie zwolniony z pracy z powodu upadłości firmy. Czy powininem zamieścić tą informację w życiorysie?
Ponieważ powody odejścia z pracy pomagają lepiej zrozumieć motywację kandydata, każdy pracodawca chce wiedzieć, dlaczego kadydat zmieniał pracę w przeszłości. Niemniej jednak nie radziłabym zamieszczać ich w życiorysie z trzech powodów:
Po pierwsze w wiekszości przypadków powody brzmią wymijająco, niejasno a czasami wręcz niewiarygodnie. Zwłaszcza, jeżeli zmieniało się pracę z powodów „rodzinnych” czy „osobistych”. Nawet takie powody jak „upadłości firmy”, „restrukturyzacja”, czy „bycie zwerbowanym (headhunted) do innej firmy” napisane czarno na białym nie brzmią dobrze.
Po drugie powody odejścia z pracy zawsze mogą być zinterpretowane na niekorzyść kandydata. Jeżeli powodem jest „zakończenie kontraktu”, od razu pojawia się myśl, że nic u kandydata nie przemawiało za tym, żeby z nim ten kontrakt przedłużyć. W związku z powodem „nuda i rutyna” przy stanowisku, które piastowało się przez 4 lata, może nasunąć się pytanie typu czy naprawdę potrzeba tyle czasu, żeby zdać sobie sprawę z mało wymagającego stanowiska.
Po trzecie powody odejścia z pracy mogą zmniejszać szanse na bezpośredni kontakt z pracodawcą. Powodem wielu rozmów kwalifikacyjnych, zwłaszcza tych prowadzonych telefonicznie, jest pozyskanie większej ilości informacji, oszacowanie jego umiejętności komunikacji werbalnej i generalne zapoznanie się z kandydatem. Im więcej danych wszelkiego typu w życiorysie tym mnie powodów, żeby niejednokrotnie przepuścić kandydata do następnej rundy.
Wniosek: powody zakończenia poprzednich zatrudnień lepiej wyjaśnić podczas rozmowy kwalifikacyjnej, jeśli zajdzie taka potrzeba.
Do tej pory spotkałam się tylko z jedną firmą, która propaguje zawarcie powodów odejścia z pracy w życiorysie. To The Chapman Consulting Group, agencja rekrutacyjna specjalizująca się w kadrze HR-owców w regionie Azja-Pacyfik. W moim przekonaniu, ma to przede wszystkim służyć usprawnieniu i poprawieniu wydajności ich pracy.
Ponieważ powody odejścia z pracy pomagają lepiej zrozumieć motywację kandydata, każdy pracodawca chce wiedzieć, dlaczego kadydat zmieniał pracę w przeszłości. Niemniej jednak nie radziłabym zamieszczać ich w życiorysie z trzech powodów:
Po pierwsze w wiekszości przypadków powody brzmią wymijająco, niejasno a czasami wręcz niewiarygodnie. Zwłaszcza, jeżeli zmieniało się pracę z powodów „rodzinnych” czy „osobistych”. Nawet takie powody jak „upadłości firmy”, „restrukturyzacja”, czy „bycie zwerbowanym (headhunted) do innej firmy” napisane czarno na białym nie brzmią dobrze.
Po drugie powody odejścia z pracy zawsze mogą być zinterpretowane na niekorzyść kandydata. Jeżeli powodem jest „zakończenie kontraktu”, od razu pojawia się myśl, że nic u kandydata nie przemawiało za tym, żeby z nim ten kontrakt przedłużyć. W związku z powodem „nuda i rutyna” przy stanowisku, które piastowało się przez 4 lata, może nasunąć się pytanie typu czy naprawdę potrzeba tyle czasu, żeby zdać sobie sprawę z mało wymagającego stanowiska.
Po trzecie powody odejścia z pracy mogą zmniejszać szanse na bezpośredni kontakt z pracodawcą. Powodem wielu rozmów kwalifikacyjnych, zwłaszcza tych prowadzonych telefonicznie, jest pozyskanie większej ilości informacji, oszacowanie jego umiejętności komunikacji werbalnej i generalne zapoznanie się z kandydatem. Im więcej danych wszelkiego typu w życiorysie tym mnie powodów, żeby niejednokrotnie przepuścić kandydata do następnej rundy.
Wniosek: powody zakończenia poprzednich zatrudnień lepiej wyjaśnić podczas rozmowy kwalifikacyjnej, jeśli zajdzie taka potrzeba.
Do tej pory spotkałam się tylko z jedną firmą, która propaguje zawarcie powodów odejścia z pracy w życiorysie. To The Chapman Consulting Group, agencja rekrutacyjna specjalizująca się w kadrze HR-owców w regionie Azja-Pacyfik. W moim przekonaniu, ma to przede wszystkim służyć usprawnieniu i poprawieniu wydajności ich pracy.
wtorek, 17 stycznia 2012
Pocztą czy elektronicznie?
Czy warto wysłać podanie o pracę do niemieckiej firmy pocztą?
Pomimo popularyzacji Internetu w rekrutacji, aplikacje w postaci papierowej wysyłane pocztą są w Niemczech nadal popularne. Zwłaszcza w średnich i małych przedsiębiorstwach, a także w firmach usługowych i budowlanych.
Według ostatniego badania, przeprowadzanego corocznie na zlecenie stowarzyszenia Bitkom, w którym wzieło udział 1500 HR-owców, zaledwie 36 procent średnich i małych przedsiębiorstw o obrocie do 1 mln € rocznie preferuje aplikacje za pośrednictwem Internetu. Tylko 31 procent firm usługowych i 35 procent firm budowlanych woli tę formę aplikacji.
Natomiast zainteresowanie aplikacjami online wykazują prze wszystkim międzynarodowe koncerny z obrotem przekraczającym 50 mln € rocznie (65 procent) oraz firmy IT (51 procent) oraz sektora wytwórczego (48 procent).
Okazuje się, że wszystkie przebadane firmy, pomijając ich wielkość i branżę, w prawie równym stopniu dzielą się na takie, które oczekuję aplikacji za pośrednictwem Internetu (41 procent) oraz te, dla których idealnym medium aplikacji jest papier (40 procent).
Poszukując aktywnie pracy należy zatem dokładnie czytać ogłoszenia o pracę i spełnić życzenia pracodawcy co do formy aplikacji. W przeciwnym razie już na starcie sprawiamy wrażenie osoby nieumiejącej czytać ze zrozumieniem lub ignoranta, a żadna z tych cech nie sprzyja procesowi rekrutacji.
Pomimo popularyzacji Internetu w rekrutacji, aplikacje w postaci papierowej wysyłane pocztą są w Niemczech nadal popularne. Zwłaszcza w średnich i małych przedsiębiorstwach, a także w firmach usługowych i budowlanych.
Według ostatniego badania, przeprowadzanego corocznie na zlecenie stowarzyszenia Bitkom, w którym wzieło udział 1500 HR-owców, zaledwie 36 procent średnich i małych przedsiębiorstw o obrocie do 1 mln € rocznie preferuje aplikacje za pośrednictwem Internetu. Tylko 31 procent firm usługowych i 35 procent firm budowlanych woli tę formę aplikacji.
Natomiast zainteresowanie aplikacjami online wykazują prze wszystkim międzynarodowe koncerny z obrotem przekraczającym 50 mln € rocznie (65 procent) oraz firmy IT (51 procent) oraz sektora wytwórczego (48 procent).
Okazuje się, że wszystkie przebadane firmy, pomijając ich wielkość i branżę, w prawie równym stopniu dzielą się na takie, które oczekuję aplikacji za pośrednictwem Internetu (41 procent) oraz te, dla których idealnym medium aplikacji jest papier (40 procent).
Poszukując aktywnie pracy należy zatem dokładnie czytać ogłoszenia o pracę i spełnić życzenia pracodawcy co do formy aplikacji. W przeciwnym razie już na starcie sprawiamy wrażenie osoby nieumiejącej czytać ze zrozumieniem lub ignoranta, a żadna z tych cech nie sprzyja procesowi rekrutacji.
wtorek, 27 grudnia 2011
Stan cywilny i rodzina w CV
Od 2006 roku stan cywilny i dzieci nie są obowiązkową pozycją w niemieckim życiorysie. Jeżeli chce się te informacje zamieścić, to wpisuje się je w rubryce stan cywilny.
W Niemczech na potrzeby jednostek meldujących obywateli istnieją następujące formy stanu cywilnego: „ledig”, „verheiratet”, „getrennt lebend“ „geschieden” und „verwitwet”. Stan cywilny Niemców tej samej płci żyjących w zarejestrowanym partnerstwie („eingetragene Lebenspartnerschaft”) to „verpartnert”, tych, którzy zdecydowali sie na rozwiązanie partnerstwa „entpartnert”, a tych, których partner zmarł to „partnerhinterblieben”.
W niemieckich życiorysach można zatem przeczytać wszystkie wymienione formy, a nawet więcej, bo osobom żyjącym bez zawarcia związku małżeńskiego, często puszczają wodze fantazji. W tej rubryce wpisują oni wtedy np.: „Lebensgemeinschaft”, „eheähnliche Gemeinschaft”, „feste Partnerschaft”. Za to ci lubiący częściej stać na ślubnym kobiercu, piszą „wiederverheiratet”. W tej kwestii jak i w przypadku rozwodu, lepiej jednak napisać albo „verheiratet” albo „unverhereiratet”.
W przepadku dzieci, warto dodać informację dotyczącą ich liczby i formy istniejącej opieki podczas czasu pracy. Niektórzy doradcy radzą też podanie wieku i płci dzieci. Wszystkie te informacje mają na celu wyeliminowanie możliwych obaw u potencjalnego pracodawcy i pytań, które mogą sie u niego pojawić, np. kto zaopiekuje się dziećmi, gdy będą chore? Oto kilka przykładów:
Familienstand: verheiratet, zwei Töchter (3 und 7 Jahre), ein Sohn (5), ganztags versorgt
Familienstand: verheiratet, 2 Kinder (die Versorgung ist durch unsere Tagesmutter sichergestellt)
Familienstand: ledig, 1 Kind (stets gut durch eine Tagesmutter, Verwandte, Bekannte, o.a. versorgt)
Familienstand: ledig, 1 Kind (Krippenplatz ab [miesiąc. rok])
Niepotrzebne jest za to stwierdzenie, że nie posiada się dzieci typu: „Familienstand: ledig, keine Kinder“. Pamietajmy, że życiorys dokumentuje przede wszystkim stan, w którym jesteśmy, a nie w którym „nie jesteśmy”.
Na zakończenie należy pamiętać o tym, że imiona partnera i dzieci, ich daty urodzenia czy też data zmiany stanu cywilnego są w życiorysie zbyteczne. Przyjęło sie za to, że można podać zawód członka rodziny, jeżeli kandydat ubiega się o prace u tego samego pracodawcy, lub gdy członek rodziny pracuje dla konkurencji.
W Niemczech na potrzeby jednostek meldujących obywateli istnieją następujące formy stanu cywilnego: „ledig”, „verheiratet”, „getrennt lebend“ „geschieden” und „verwitwet”. Stan cywilny Niemców tej samej płci żyjących w zarejestrowanym partnerstwie („eingetragene Lebenspartnerschaft”) to „verpartnert”, tych, którzy zdecydowali sie na rozwiązanie partnerstwa „entpartnert”, a tych, których partner zmarł to „partnerhinterblieben”.
W niemieckich życiorysach można zatem przeczytać wszystkie wymienione formy, a nawet więcej, bo osobom żyjącym bez zawarcia związku małżeńskiego, często puszczają wodze fantazji. W tej rubryce wpisują oni wtedy np.: „Lebensgemeinschaft”, „eheähnliche Gemeinschaft”, „feste Partnerschaft”. Za to ci lubiący częściej stać na ślubnym kobiercu, piszą „wiederverheiratet”. W tej kwestii jak i w przypadku rozwodu, lepiej jednak napisać albo „verheiratet” albo „unverhereiratet”.
W przepadku dzieci, warto dodać informację dotyczącą ich liczby i formy istniejącej opieki podczas czasu pracy. Niektórzy doradcy radzą też podanie wieku i płci dzieci. Wszystkie te informacje mają na celu wyeliminowanie możliwych obaw u potencjalnego pracodawcy i pytań, które mogą sie u niego pojawić, np. kto zaopiekuje się dziećmi, gdy będą chore? Oto kilka przykładów:
Familienstand: verheiratet, zwei Töchter (3 und 7 Jahre), ein Sohn (5), ganztags versorgt
Familienstand: verheiratet, 2 Kinder (die Versorgung ist durch unsere Tagesmutter sichergestellt)
Familienstand: ledig, 1 Kind (stets gut durch eine Tagesmutter, Verwandte, Bekannte, o.a. versorgt)
Familienstand: ledig, 1 Kind (Krippenplatz ab [miesiąc. rok])
Niepotrzebne jest za to stwierdzenie, że nie posiada się dzieci typu: „Familienstand: ledig, keine Kinder“. Pamietajmy, że życiorys dokumentuje przede wszystkim stan, w którym jesteśmy, a nie w którym „nie jesteśmy”.
Na zakończenie należy pamiętać o tym, że imiona partnera i dzieci, ich daty urodzenia czy też data zmiany stanu cywilnego są w życiorysie zbyteczne. Przyjęło sie za to, że można podać zawód członka rodziny, jeżeli kandydat ubiega się o prace u tego samego pracodawcy, lub gdy członek rodziny pracuje dla konkurencji.
wtorek, 6 grudnia 2011
Nazwy miejscowości w CV w obcym języku
W jakim języku powinnienem podać nazwy miejscowości pisząc życiorys w obcym języku? Czy pisząc niemiecki życiorys lepiej jest napisać Wrocław czy Breslau?
Niemieckojęzyczne poradniki
dla Niemców, poszukujących pracy np. w Anglii, sugerują, że w życiorysie
napisanym po angielsku powinni oni podawać nazwy miejscowości po angielsku, np.
Munich zamiast München. Tak, żeby odbiorcy od razu wiedzieli, o jakie miasto
chodzi.
Podobnie poradzimy Polakom, mającym
doświadczenie w Niemczech i stojącym przed zadaniem napisania życiorysu w
języku polskim. Także oni powinni podać nazwę miejscowości w języku polskim,
czyli Monachium a nie München.
W obu przypadkach zapewniamy przez
takie działania spójność językową dokumentów i ich całkowite zrozumienie,
ponieważ osobie, która nigdy nie zetknęła się z nazwą miasta Monachium w oryginalnym
niemieckim brzeminiu, będzie ona nieznana.
Pisząc więc niemieckojęzyczny
życiorys dla odbiorcy w krajach niemieckojęzycznych, można po prostu zawrzeć
niemieckie nazwy miejscowości, w których kandydaci się urodzili i mieli okazję
się kształcić lub pracować, o ile oczywiście takie nazwy istnieją.
Alternatywnie w zapisie nazw
miejscowości można zastosować zasady obowiązujące dla tłumaczeń przysięgłych. W
tym przypadku zachowujemy oryginalną pisownię wyrazów w języku polskim, w ich
urzędowym brzmieniu, tak jak w oficjalnych dokumentach, np. „Wrocław”, jeśli dokument jest wystawiony po 8
maja 1945 r. Podczas gdy niemieckojęzyczne nazwy miejscowości podajemy obok w
nawiasie, w tym przypadku „(Breslau)”. Nazwę kraju wpisujemy w
języku docelowym sporządzanego życiorysu i po znaku przestankowym, a zatem „,
Polen”. Całość wygląda wtedy tak: Wrocław
(Breslau), Polen.
Jeżeli nie istnieją odpowiedniki
nazw polskich miejscowości (np. Lublin czy Białystok) w języku niemieckim, to
poprzestajemy na polskiej nazwie. W tych przypadkach lepiej nie podejmować samodzielnych
prób tłumaczenia.
Ostatecznie, czy zdecydujemy
się na wpisanie nazw miejscowości tylko w języku docelowym, np. Breslau czy
Posen, czy też w dwóch językach Wrocław (Breslau) czy Poznań (Posen), nie można
zapomnieć o wpisaniu nazwy kraju. Nie tylko ułatwi nam to podkreślenie naszego międzynarodowego
profilu, ale i zapewni pełne zrozumienie dokumentu. Pamiętajmy o tym, że pomimo
naszego bliskiego polsko-niemieckiego sąsiedztwa, niejednemu Niemcowi generacji
X nazwy miast w Polsce w języku polskim czy nawet niemieckim nic nie mówią.
wtorek, 15 listopada 2011
Aplikacja – krótka, kompletna, przekonywująca
Jakie dokumenty powinna zawierać moja aplikacja, jeżeli pracodawca prosi o „aussagefähige Bewerbung”?
Ubiegając się o pracę w Niemczech, dokumenty możemy przygotować na dwa sposoby.
Potencjalnemu pracodawcy możemy wysłać jedynie życiorys i list motywacyjny, czyli tzw. Kurzbewerbung, ale tylko w wyjątkowych przypadkach, to znaczy wtedy, kiedy o nie prosi.
Zazwyczaj aplikacja powinna być kompletna. W tym przypadku mówimy o tzw. vollständige Bewerbung.
Prosząc o aussagefähige Bewerbung, pracodawcy przede wszystkim oczekują aplikacji, która w wyraźny sposób ukazuje, że kandydat sprosta postanowionym zadaniom i posiada odpowiednie do tego zadania kompetencje i umiejętności. Podobne znaczenie ma aussagekräftige Bewerbung i überzeugende Bewerbung, na które natrafimy czasami w ofertach pracy. Chodzi tu o przekonywującą aplikację.
Nieodzownym komponentem takich przekonywujących aplikacji jest indywidualny list motywacyjny i logicznie napisany życiorys, który jest dopasowany do stanowiska, o które stara się kandydat. Czasami do listy załączników należy dołączyć wyszczególnione przez pracodawcę specyficzne informacje odnoszące się do stanowiska pracy, np. wykaz opatentowanych wynalazków, listę publikacji czy też zbiór dotychczas wykonanych prac.
Ubiegając się o pracę w Niemczech, dokumenty możemy przygotować na dwa sposoby.
Potencjalnemu pracodawcy możemy wysłać jedynie życiorys i list motywacyjny, czyli tzw. Kurzbewerbung, ale tylko w wyjątkowych przypadkach, to znaczy wtedy, kiedy o nie prosi.
Zazwyczaj aplikacja powinna być kompletna. W tym przypadku mówimy o tzw. vollständige Bewerbung.
Kompletna aplikacja zawiera ( w tej kolejności):
* List
motywacyjny,
*
Stronę
tytułową/Okładkę (nieobligatoryjnie),
*
Życiorys,
*
Trzecią
stronę (nieobligatoryjnie),
*
Zdjęcie
aplikacyjne,
*
Załączniki
potwierdzające wykształcenie i doświadczenie wyszczególnione w życiorysie.
Przygotowując więc Kompletną
aplikację należy załączyć:
*
Kopie
dyplomów szkół wyższych,
*
Kopie
świadectw ukończenia szkół i kursów,
*
Kopie
rekomendacji i świadectw pracy poprzednich pracodawców
*
Kopie
rekomendacji i świadectw potwierdzających odbyte staże i praktyki
*
Kopie
dokumentów informujących o trzymanych stypendiach
*
Kopie
certyfikatów potwierdzających udział w szkoleniach
*
Zbiór
dotychczas wykonanych prac (jeżeli wymagane)
W miarę możliwości wszelkie załączniki powinny być przetłumaczone na język niemiecki.
W miarę możliwości wszelkie załączniki powinny być przetłumaczone na język niemiecki.
Prosząc o aussagefähige Bewerbung, pracodawcy przede wszystkim oczekują aplikacji, która w wyraźny sposób ukazuje, że kandydat sprosta postanowionym zadaniom i posiada odpowiednie do tego zadania kompetencje i umiejętności. Podobne znaczenie ma aussagekräftige Bewerbung i überzeugende Bewerbung, na które natrafimy czasami w ofertach pracy. Chodzi tu o przekonywującą aplikację.
Nieodzownym komponentem takich przekonywujących aplikacji jest indywidualny list motywacyjny i logicznie napisany życiorys, który jest dopasowany do stanowiska, o które stara się kandydat. Czasami do listy załączników należy dołączyć wyszczególnione przez pracodawcę specyficzne informacje odnoszące się do stanowiska pracy, np. wykaz opatentowanych wynalazków, listę publikacji czy też zbiór dotychczas wykonanych prac.
wtorek, 25 października 2011
Dritte Seite, czyli „trzecia strona”
Pracowałam w różnych branżach w działach sprzedaży, w telesprzedaży, w sprzedaży bezpośredniej i w obsłudze klientów kluczowych. Gdzie w niemieckim życiorysie mogę zamieścić profil zawodowy?
Cel zawodowy, profil zawodowy czy lista kwalifikacji kluczowych są w polskich życiorysach amerykańską naleciałością albo zwyczajnie przejawem ducha czasu. Przez jednych są uważane za zbędne lub mało ważne, dla innych mogą zaważyć na ocenie CV i wpłynąć na dalszy przebieg procesu rekrutacyjnego.
W Niemczech te elementy należą przede wszystkim do listu motywacyjnego. Według niektórych doradców w karierze, mogą tworzyć osobny dokument, tzw. „trzecią stronę”. Ten wariant spopularyzowała się w latach 90-tych ubiegłego stulecia, obecnie zalecany jest głównie dla trzech grup aplikantów:
* osób ubiegających się o miejsca szkoleniowe w zakładach pracy, tzw. Azubi-Stelle,
* osób na stanowiskach kierowniczych i
* osób z bardzo różnorodnym doświadczeniem zawodowym.
Trzecia strona nie jest jednak tytułowana jako trzecia strona. Jej tytuł determinuje treść na niej zawarta. Każda z trzech powyższych grup może zatytułować stronę odpowiednio do informacji, które chce uwypuklić, do celu lub profilu zawodowego czy też do listy kwalifikacji kluczowych. Oto kilka przykładowych tytułów:
* „Motivationsseite“, albo „Warum ich mich bewerbe“ czy „Meine Motivationen“, gdy chce się m.in. podkreślić cele zawodowe.
* „Tätigkeitsbilanz“ albo „Leistungsbilanz“ służące nakreśleniu profilu zawodowego i ugruntowaniu zawodowych umiejętności.
* „Qualifikations-Profil“ albo „Ich über mich” czy „Warum ich?“ by wskazać listę kwalifikacji kluczowych nawiązując do dotychczasowego doświadczenia oraz zdobytych dzięki niemu umiejętności.
Odradzałabym za to sporządzenie trzeciej stronie z tytułem „Was Sie noch über mich wissen sollten”, na której aplikant koncentruje się na wymienieniu miękkich cech charakteru, np. proaktywność, upór, ofensywność i dynamika, sumienność, dobra organizacja i koncentracja na szczegółach, szczególnie bez ich udokumentowania. Ten typ dokumentu nie podnosi walorów aplikacji, lecz wręcz przeciwnie - brzmi ogólnikowo i niewiarygodnie.
W kwestii formalnej należy pamiętać, że informacje powinny zajmować od siedmiu do piętnastu linijek a same wypowiedzi powinny być krótkie i zwięzłe. Nie może tutaj też zabraknąć podpisu aplikanta.
Cel zawodowy, profil zawodowy czy lista kwalifikacji kluczowych są w polskich życiorysach amerykańską naleciałością albo zwyczajnie przejawem ducha czasu. Przez jednych są uważane za zbędne lub mało ważne, dla innych mogą zaważyć na ocenie CV i wpłynąć na dalszy przebieg procesu rekrutacyjnego.
W Niemczech te elementy należą przede wszystkim do listu motywacyjnego. Według niektórych doradców w karierze, mogą tworzyć osobny dokument, tzw. „trzecią stronę”. Ten wariant spopularyzowała się w latach 90-tych ubiegłego stulecia, obecnie zalecany jest głównie dla trzech grup aplikantów:
* osób ubiegających się o miejsca szkoleniowe w zakładach pracy, tzw. Azubi-Stelle,
* osób na stanowiskach kierowniczych i
* osób z bardzo różnorodnym doświadczeniem zawodowym.
Trzecia strona nie jest jednak tytułowana jako trzecia strona. Jej tytuł determinuje treść na niej zawarta. Każda z trzech powyższych grup może zatytułować stronę odpowiednio do informacji, które chce uwypuklić, do celu lub profilu zawodowego czy też do listy kwalifikacji kluczowych. Oto kilka przykładowych tytułów:
* „Motivationsseite“, albo „Warum ich mich bewerbe“ czy „Meine Motivationen“, gdy chce się m.in. podkreślić cele zawodowe.
* „Tätigkeitsbilanz“ albo „Leistungsbilanz“ służące nakreśleniu profilu zawodowego i ugruntowaniu zawodowych umiejętności.
* „Qualifikations-Profil“ albo „Ich über mich” czy „Warum ich?“ by wskazać listę kwalifikacji kluczowych nawiązując do dotychczasowego doświadczenia oraz zdobytych dzięki niemu umiejętności.
Odradzałabym za to sporządzenie trzeciej stronie z tytułem „Was Sie noch über mich wissen sollten”, na której aplikant koncentruje się na wymienieniu miękkich cech charakteru, np. proaktywność, upór, ofensywność i dynamika, sumienność, dobra organizacja i koncentracja na szczegółach, szczególnie bez ich udokumentowania. Ten typ dokumentu nie podnosi walorów aplikacji, lecz wręcz przeciwnie - brzmi ogólnikowo i niewiarygodnie.
W kwestii formalnej należy pamiętać, że informacje powinny zajmować od siedmiu do piętnastu linijek a same wypowiedzi powinny być krótkie i zwięzłe. Nie może tutaj też zabraknąć podpisu aplikanta.
Subskrybuj:
Posty (Atom)